Ο Παύλος Μελάς ζει στις καρδιές μας!

Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής

Η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα είχε δηλώσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, εκφράζοντας την αγάπη του για την Μακεδονία. Την Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Άη Δημήτρη, του Εμμανουήλ Παπά. Αυτή την Μακεδονία αγάπησε και ο Παύλος Μελάς, ο Αθηναίος Αξιωματικός που άφησε πλούτη, θέση, αξιώματα, επαγγελματική ανέλιξη και κυρίως άφησε πίσω γυναίκα και παιδιά, οικογένεια. Τα άφησε όλα, τα απαρνήθηκε και θυσιάστηκε για την Μακεδονία χωρίς να είναι Μακεδόνας, την στιγμή που ελάχιστοι πίστευαν στην αναλαμπή, στην ελευθερία της, στην αξία της. Ήρθε στην ετοιμοθάνατη Μακεδονία για να της δώσει πνοή, να της δώσει ξανά ζωή.

Η σημασία του έργου του Παύλου Μελά ή αλλιώς του Μίκη Ζέζα δεν είναι μόνο οι νίκες ή τα πολεμικής φύσεως κατορθώματα αλλά κάτι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Το πιο σημαντικό του επίτευγμα ήταν ο άνεμος αισιοδοξίας που έφερε με την παρουσία του σε κάθε άκρη της πονεμένης Μακεδονίας. Ο μεγάλος αυτός Έλληνας λοιπόν κατάφερε να ενώσει και να ψυχώσει τους Έλληνες, να σκορπίσει παντού την σιγουριά της λευτεριάς, απέδειξε σε εμάς τους Μακεδόνες πως οι υπόλοιποι Έλληνες δεν μας ξέχασαν. Πολλοί ίσως αναρωτηθούν μα μόνο η Μακεδονία ήταν σκλαβωμένη; Και η απάντηση είναι όχι. Δεν ήταν μόνη της στην σκλαβιά η Μακεδονία, αλλά ήταν η μόνη που πάλευε με δύο εχθρούς: Βουλγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Βούλγαροι κομιτατζήδες με τις ευλογίες των Τούρκων εισέβαλαν σε πόλεις και χωριά, σε Εκκλησιές και Μοναστήρια, σφάζοντας, λεηλατώντας και κλέβοντας ό,τι βρισκόταν στο διάβα τους. Η βουλγαρική Εκκλησία σύμμαχος στα επεκτατικά σχέδια των κομιτατζήδων, επιθυμούσε να σβήσει την ελληνική γλώσσα και την ορθόδοξη ελληνική Εκκλησία και παράδοση με απώτερο σκοπό την μεταποίηση κάθε ελληνορθόδοξου συναισθήματος σε βουλγαρικού. Με αποκορύφωμα την προσπάθεια αλλοίωσης του ελληνικού DNA, γεγονός που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν χάρη στους Ήρωες του Μακεδονικού Αγώνα, όπως τον Τέλλο Άγρα, τον Δεσπότη Γερμανό Καραβαγγέλη, των Καπετάν Κώττα και φυσικά το σύμβολο του κινήματος τον Παύλο Μελά.

Οι Μακεδόνες, λοιπόν, προσπαθούσαν να κρατήσουν πίστη και γλώσσα ακέραιη, σε πολλές περιοχές συναντάμε σλαβόφωνες διαλέκτους χωρίς αυτό να σημαίνει πώς υπέκυψαν αντιθέτως σημαίνει πως επέζησαν των διωγμών κρατώντας ζωντανή την πίστη τους και θυσιάζοντας τρόπον τινά λίγη από την γλώσσα τους. Οι χειρότεροι αντίπαλοι των Βουλγάρων υπήρξαν οι δάσκαλοι, αυτοί που πάλεψαν με κάθε τρόπο να κρατήσουν ανόθευτη την καρδιά των νεαρών Μακεδόνων και εν τέλει το πλήρωσαν με το αίμα τους.

Ο Παύλος Μελάς γνωρίζοντας όλα αυτά και μην αντέχοντας να βλέπει την Αρχόντισσα Μακεδονία να αργοπεθαίνει, τα παράτησε όλα, πολέμησε και δολοφονήθηκε από δόλο στις 13 Οκτωβρίου 1904 στο χωριό Στάτιστα Καστοριάς, σημερινό Μελά, αφήνοντας πίσω χήρα την σύζυγό του Ναταλία Δραγούμη (αδελφή του Ίωνα Δραγούμη) και ορφανά τα δύο του παιδιά Ζωή και Μιχαήλ. Εκτός των άλλων όμως μας χάρισε μία τεράστια κληρονομιά αρετών, φιλοπατρίας, πίστης ενώ ως πολεμοφόδιο στους εναπομείναντες αγωνιστές άφησε την θυσία του.

Λίγο πριν ξεψυχήσει είπε σε κάποιο παλικάρι του:

«Να πάρε, τούτο τον σταυρό [βγάζοντάς τον από τον λαιμό του]. Να τον δώσεις στη γυναίκα μου. Και το τουφέκι στο παιδί μου, τον Μίκη. [Τ’ άκουσες, Νίκο;] Και πού ‘σαι; Να τους πεις ότι έκανα το χρέος μου».

Και ως αληθινός ήρωας έκλεισε τα μάτια του βυθίζοντας ολάκερη την Μακεδονία σε ένα βουβό μοιρολόι.

Λίγα χρόνια αργότερα ο Κωστής Παλαμάς έγραψε:

Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι

στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλικάρι!

Αυτός λοιπόν ήταν ο Παύλος Μελάς, το παλικάρι της Μακεδονίας μας, το καμάρι μας!

Αδέλφια κλείνοντας θα ήθελα να του ανάψουμε ένα κεράκι και να σκεφτούμε τι θα μας έλεγε ο Παύλος Μελάς αν μας έβλεπε τώρα, στο σήμερα, 122 χρόνια μετά τον θάνατο του. Θα ήταν περήφανος; Θα μας ζητούσε κάτι; Τι θα μας έλεγε; Και άραγε εμείς θα μπορούσαμε να σταθούμε αντίκρυ του; Ας απαντήσει ο καθένας μας μόνος του.

Καλή Ανάπαυση Μεγάλε Παύλε Μελά, ως μια νεαρή Μακεδόνισσα κλίνω το γόνυ και σε ευχαριστώ!